معرفی محصولات و کاربرد پلیمرها
تکنولوژی پلیمرها


منوي دسته اي
موضوع:

   مرا ببخش! به خاطرنام هایی که صدا کردم و هیچ کدام اسم ” تو ” نبود الیس الله بکاف عبده؟       

                این پست ثابت است و این وب به طور مرتب به روز رسانی میشود

سلام به وبلاگ خودتون خوش اومدید. از مضوعات مختلف بازدید کنید. لطفا اگه مطلبی براتون مفید بود نظر  یادتون نره.نظر شما مایه دلگرمی ماست.مشکلات لینک ها رو حتما اطلاع بدین. برای تبادل لینک ما رو با عنوان "تکنولوژی پلیمرها" لینک کنید و در نظرات اعلام کنید تا لینکتون کنیم. موفق باشید.

http://www.uplooder.net/img/image/5/05c72a8e2e1e86fd0bed768ac9d3acf0/599049_557935490893677_1072687507_n.jpg



                                                                   





نويسنده : Mohammadreza


موضوع: متفرقه



آلفرد نوبل از جمله افراد معدودی بود که این شانس را داشت تا قبل از مردن، آگهی درگذشت خود را بخواند!

شاید شنیده باشید که نوبل مخترع دینامیت است. زمانی که برادرش لودویگ فوت شد، روزنامه‌ها اشتباهاً فکر کردند که نوبل معروف (مخترع دینامیت) مرده است. آلفرد وقتی صبح روزنامه ها را می‌خواند با دیدن آگهی صفحه اول، میخکوب شد: "آلفرد نوبل، دلال مرگ و مخترع مر‌گ آور ترین سلاح بشری مرد!"

آلفرد، خیلی ناراحت شد. با خود فکر کرد: آیا خوب است که من را پس از مرگ این گونه بشناسند؟

سریع وصیت نامه‌اش را آورد. جمله‌های بسیاری را خط زد و اصلاح کرد. پیشنهاد کرد ثروتش صرف جایزه‌ای برای صلح و پیشرفت‌های صلح آمیز شود.

امروزه نوبل را نه به نام دینامیت، بلکه به نام مبدع جایزه صلح نوبل، جایزه‌های فیزیک و شیمی نوبل و ... می‌شناسیم.
او امروز، هویت دیگری دارد.

یک تصمیم، برای تغییر یک سرنوشت کافی است!




نويسنده : Mohammadreza


موضوع: اخبار پلیمری

بسپار می نویسد، یک شرکت فنلاندی از اولین لاستیک خودروی «تبدیل شونده» رونمایی کرده که می‌تواند با فشار یک دکمه به نسخه قابل استفاده در برف تبدیل شود.
در زمان نیاز، گل‌میخها از میان لاستیک بیرون زده و به آن اجازه چسبیدن به برف را می‌دهد.

به گفته شرکت Nokian، سازنده این فناوری، آنها لاستیکهایی زمستانی گل‌میخ‌دار و ساده را با هم ترکیب کرده‌اند که راننده می‌تواند تنها با فشار یک دکمه، قدرت چسبیدن لاستیک به برف را افزایش دهد.

گل‌میخ در روزهای صاف و جاده‌های خشک استفاده نمی‌شود اما می‌توان آنها را در شرایط یخبندان برای امنیت بیشتر فعال کرد.

لاستیک مفهومی این شرکت پیشرو لاستیکهای زمستانی از همان الگوی عاج مورد استفاده در نمونه لاستیکهای زمستانی گل‌میخ‌دار Hakkapeliitta 8 SUV استفاده می‌کند.

گل‌میخها در زمان فعالسازی بطور همزمان از چهار لاستیک خودرو بیرون می‌آیند.

بدنه گل‌میخ در جای خود باقیمانده و بخش متحرک آن که یک میخ فلزی سخت در وسط گل‌میخ است،‌بالا و پایین می‌رود.




نويسنده : Mohammadreza


موضوع: اخبار پلیمری

بسپار به نقل از ایسنا می نویسد، محققان دانشگاه یزد، جاذبی پلیمری با اندازه حفرات نانومتری ساختند که در جذب عنصر «روی» بسیار کارآمد است.
این جاذب که زیست سازگار بوده و دارای خواصی نظیر گزینش پذیری بالا، تکرارپذیری و هزینه تولید پایین است، در صنایعی که تولید کننده پساب‌هایی حاوی یون «روی» هستند و نیز در تهیه حسگرهای حساس و غشاها قابلیت کاربرد دارد.

به نوشته سایت نانو، «روی» یکی از مهم‌ترین عناصر دخیل در متابولیسم بدن انسان است. این عنصر همچنین در بسیاری از مواد غذایی از جمله آجیل، حبوبات و غلات موجود است. عنصر «روی» با شرکت در فرایندهای بیوشیمیایی، آماده سازی مواد ژنتیکی را برعهده دارد. بنابراین کمبود آن یک مشکل تغذیه‌ای بسیار مهم است.

با این حال، مقدار بیش از حد «روی» می‌تواند آسیب‌های مختلفی در بدن انسان، از جمله تغییر در پاسخ ایمنی، کاهش وزن و رشد کم را سبب شود. بنابراین، تعیین مقدار موثر «روی» در نمونه‌های آب و مواد غذایی امری ضروری است.

استخراج فاز جامد (SPE) یکی از مهم‌ترین و پرکاربردترین روش‌های مورد استفاده در تعیین این عنصر بویژه در ماتریس‌های پیچیده است. با این حال، سادگی عملیات و انعطاف پذیری شرایط کار در این روش وابسته به انتخاب مواد جاذب مناسب است. از میان مواد جاذب مختلف، جاذب‌های پلیمری بعنوان جاذب گزینشی یون‌های فلزی، توجه زیادی را به خود جلب کرده است.

با توجه به محدودیت گزارش‌های موجود در زمینه عملکرد این پلیمرها در جذب «روی»، پژوهشگران در این طرح به دنبال تهیه جاذبی پلیمری با ویژگی وجود حفره‌هایی با ابعاد نانو بودند که در ماتریس‌های مختلف مایع قادر به جذب گزینشی یون‌های «روی» باشد.

فرید شاکریان، دانشجوی دکتری شیمی دانشگاه یزد و محقق طرح در این باره اظهار کرد: برای دستیابی به این هدف، در ابتدا با استفاده از لیگاند هیدروکسی کنولین (اکسین) جاذب مناسب جداسازی و پیش تغلیظ عنصر «روی» در ماتریس‌های مختلف تهیه شد. جهت تعیین اندازه حفره‌های ایجاد شده در این پلیمر از آنالیزهای SEM و‌ FTIR استفاده شد. در ادامه عوامل مؤثر بر استخراج و جداسازی «روی» با استفاده از نرم افزارMultiSimplex و روش تک متغیره، بهینه شد.

وی افزود: در نهایت و با استفاده از شرایط بهینه، مقادیر «روی» در نمونه‌های مختلف از جمله آب لوله کشی، آب چاه، آب باران، آب رودخانه (گرفته شده از رود زاینده رود و کارون) مورد بررسی قرار گرفت، نمونه آب دریا (خلیج فارس) و غلات (گندم، برنج، دانه هندوانه، نخود، لوبیا قرمز و لوبیا) نیز از دیگر موارد اندازه‌گیری بود.

محقق طرح تصریح کرد: دقت روش با آزمایش‌های بازیابی شده از نمونه‌های مشخصی با مقدار شناخته شده از «روی» و مقایسه نتایج حاصل با داده‌های به دست آمده با کوره گرافیتی طیف سنجی جذب اتمی (GFAAS) مقایسه شد. بر اساس نتایج حاصل از این بخش این روش قابل اعتماد و کارآمد بود.

شاکریان خاطرنشان کرد: در جاذب‌های حفره‌دار هرچه حفره‌ها دارای ابعاد کوچکتری باشند، سطح مقطع جاذب که در تماس با نمونه است، بیشتر شده، ظرفیت آن بالاتر رفته و سینتیک جذب و واجذب سریع‌تر می‌شود. در صورتی‌که در فرایند سنتز، جاذبی با اندازه حفره نانومتری تولید شود، خواص ذکر شده بهبود چشمگیری پیدا می‌کند.

وی تاکید کرد: در این پژوهش ما توانستیم با تولید جاذب پلیمری یون «روی» دارای نانوحفره به ویژگی‌های ذکر شده دست یابیم که نسبت به جاذب‌های متداول عملکرد مطلوبتری داشت.

وی همچنین در تشریح خصوصیات برتر این جاذب گفت: پایداری حرارتی و شیمیایی، پایداری مکانیکی، سینتیک سریع جذب و واجذبی، گزینش‌پذیری بالا، تکرارپذیری، ظرفیت جذب بالا، سازگاری با محیط زیست و قیمت مناسب از جمله خواص مهمی است که در سنتز این جاذب به آن توجه شده است و نسبت به جاذب‌های قبلی استفاده شده برای استخراج فاز جامد روی این خواص بهبود داده شده‌اند.

دانشجوی دکتری شیمی دانشگاه یزد گفت: با توجه به استفاده زیاد از روش استخراج فاز جامد و با تکیه بر ویژگی‌های برشمرده شده در بالا، درصورت استفاده از این جاذب مشکلات مرتبط با جاذب‌های متداول مورد استفاده در جذب یون‌های فلزی نظیر گزینش‌پذیری، بازیابی و پایداری در محیط‌های شیمیایی با غلظت بالا کاهش خواهد یافت.

این محققان در ادامه این طرح، به سنتز جاذب‌های پلیمری دیگر و بررسی عملکرد آن‌ها در جذب یون‌های فلزی دیگر که مطالعات کمی در مورد آن‌ها وجود دارد، پرداخته‌اند.

نتایج این کار تحقیقاتی که حاصل همکاری فرید شاکریان، دکتر شایسته دادفرنیا و دکتر علی محمد حاجی شبانی از اعضای هیأت علمی دانشگاه یزد است، در مجله Food Chemistry به چاپ رسیده است.




نويسنده : Mohammadreza


موضوع: اخبار پلیمری


بسپار به نقل از مهر می نویسد، پژوهشگران دانشگاه بوعلی سینا با استفاده از یک داروی مسکن قوی موفق به معرفی و تولید یک نانو جاذب برای اندازه گیری میزان مصرف دارو در حوزه‌های پزشکی و پلیسی شدند.
هدف از اجرای این تحقیقات معرفی و سنتز یک جاذب برای استخراج گزینشی داروها و استفاده از داروی ناپروکسن (مسكني قوی) به عنوان مدل با استفاده از فناوری نانو است.

برای این منظور یک جاذب مغناطیسی در ابعاد نانو تولید و سطح جاذب سنتز شده برای استخراج گزینشی داروی ناپروکسن در حضور سایر متابولیت‌های آن با یک پلیمر قالب مولکولی جدید پوشش داده شد. به منظور دستیابی به شرایط بهینه تمامی پارامتر‌های موثر بر فرایند جذب سطحی بهینه شد.

این محققان در این پژوهش ابتدا نانو لوله‌های کربنی اصلاح شده با نانو ذرات مغناطیسی را سنتز کرده و نانو لوله‌های کربنی مغناطیسی شده با یک پلیمر سنتزی جدید را پوشش دادند.

نانو لوله‌های کربنی به‌ وسیله اصلاح با نانو ذرات مغناطیسی خاصیت مغناطیسی پیدا کرده و به راحتی از محلول کار به ‌وسیله یک آهن ربای معمولی قابل جداسازی است. مونومر مورد استفاده نیز برای ساخت پلیمر قالب مولکولی داروی ناپروکسن به کارگرفته شد. با تلفیق روش استخراج فاز جامد، فناوری نانو، پلیمر‌های قالب مولکولی و دستگاه اسپکتروفلوریمتر در نهایت یک روش ساده اما در عین حال بسیار حساس و گزینشی برای استخراج و تعیین غلظت داروی ناپروکسن معرفی شد.

از این جاذب می‌توان برای تشخیص مصرف دارو در صنایع پزشکی استفاده کرد و همچنین به ‌صورت غیر مستقیم می‌توان به‌وسیله روش پیشنهادی انواع جاذب‌های گزینشی برای انواع دارو‌ها و مواد مخدر را تهیه و از آن در تشخیص‌های پزشکی یا پلیسی استفاده کرد.

علاوه بر این در نبود دستگاه‌های دقیق اما گران قیمتی مانند HPLC این روش می‌تواند کاندیدای مناسب و کارآمدی برای تعیین مقادیر بسیار ناچیز داروی ناپروکسن باشد و نیازی به استفاده از حلال‌های گران قیمت و سمی برای اندازه‌گیری دارو نیست.




نويسنده : Mohammadreza


موضوع: اخبار پلیمری

بسپار می نویسد، یک شرکت ایرانی موفق به دستیابی به تکنولوژی تولید آنتی اکسیدان های پلیمری شد.
شرکت نکو یکی از شرکتهای ایرانی پس از چندین سال تلاش بی وقفه به این فناوری دست یافت.
مواد پلیمری یکی از پرمصرف ترین مواد پتروشیمیایی به شمار می رود که روز بروز در زندگی بشر کاربردهای بیشتر و متنوعتری پیدا می کند.
این در حالیست که ایران به عنوان یکی از تولیدکنندگان مطرح محصولات پتروشیمی در جهان و دومین تولیدکننده این محصولات در منطقه خاورمیانه یکی از محورهای کلیدی توسعه این صنعت را در کشور شاخه پلیمر قرار داده است.
گفتی است در حال حاضر در حدود 5 میلیون تن محصولات پلیمری در کشور تولید می شود و پیش بینی می شود تا پایان برنامه پنجساله پنجم این میزان تقریبا دو برابر شود.
محصولات پلیمری نیازمند افزودنی های متنوعی هستند که هریک در تقویت یکی از ویزگی های این مواد موثر و ضروری است.
ازجمله مهمترین این افزودنی ها انواع آنتی اکسیدان هاست که به دو دسته اولیه و ثانویه تقسیم می شوند.
این مواد برای جلوگیری از تغییر رنگ پلیمرها و همچنین جلوگیری از شکننده شدن آنهاافزوده می شوند و تقریبا تمام انواع پلیمرها نوعی از آنتی اکسیدانها را استفاده می کنند.
بر اساس این گزارش شرکت نکو پس از چند سال تلاش فراوان موفق شد به دانش فنی تولید آنتی اکسیدان های پرمصرف داخلی یعنی 1010 و 1076و 168 دست یابد.
کل مصرف داخلی این مواد از خارج از کشور تامین می شود و با خودکفایی در این محصولات سالانه از خروج بیش از 24 میلیون دلار ارز از کشور جلوگیری می شود. دکتر احسان نجابت اعلام کرد که شرکت نکو کارخانه تولید صنعتی این محصولات را در دست اجرا دارد و در سال 93 به بهره برداری خواهد رسید و علاوه بر نیاز داخل امکان صادرات این محصولات را نیز داراست. این محصولات با برند تجاری NECONOX به بازار عرضه خواهد شد.




نويسنده : Mohammadreza


موضوع: اخبار پلیمری

بسپار به نقل از انجمن کامپوزیت می نویسد؛ کمپانی آئرونتک Aerontec واقع در آفریقای جنوبی، سکوی کامپوزیتی مخصوصی را طراحی نمود که بر روی اسکله ای در ترمینال مخصوص کانتینرها واقع در شهر "کپ تاون" Cape Town آفریقای جنوبی نصب گردید.
گراهام بیلیس Graham Blyth صاحب کمپانی آئرونتک می گوید:

تا جائی که اطلاع دارم، چنین پروژه ای برای اولین بار در جهان اجرا شد و باور دارم این پروژه بزرگترین پروژه کامپوزیتی است که تا کنون در آفریقا به اتمام رسیده است.

این پروژه برای لنگرگاه معروف Transnet National Ports Authority شهر کپ تاون طراحی شد تا یکی از مشکلات عمده این اسکله مهم کانتینری را رفع نماید. در سطح اسکله، سینی های کابل (محافظ کابل های برق جرثقیلهای بزرگ اسکله) مساحتی بیش از 1200 متر و عرضی حدود 3 متر را اشغال می نمایند و یک خطر لغزشی برای کارگران اسکله محسوب می شوند.

نخستین راه حل پیشنهادی برای جلوگیری از وقوع چنین حادثه ای ، استفاده از یک لایه بتنی ثانویه با ضخامت 190 میلیمتر بود که همسطح ریل جرثقیل ها باشد.

این پیشنهاد معایب بسیاری داشت از جمله:

1- وزنی حدود 1000 تن بتن و میلگرد برای ساخت این لایه بتنی نیاز بود درنتیجه بیش از حد سنگین می شد.

2- ساخت آن بسیار پر هزینه بود.

3- مدت زمان سخت و محکم شدن این لایه بتنی حدود 28 روز بود در نتیجه زمان ساخت آن بسیار طولانی میگردید.

بنابراین استفاده از این لایه بتنی برای یک اسکله شلوغ، که کشتی ها دائماً در آن پهلوگیری می نمایند ایده مناسبی نبود.

راه حل کمپانی آئرونتیک استفاده از پانل کامپوزیتی بود. این کمپانی موظف شد پروژه را در مدت زمان 12 ماه به اتمام برساند. این پانل کامپوزیتی در عین داشتن وزنی سبک، دارای هزینه های مقرون به صرفه تری نسبت به بتن بود.

ضمناً سطح این پانل توسط امواج اسکله شسته و تمیز میشود. همچنین تخلیه بار کانتینرها نیز سریعتر و به دور از پانل ها انجام می گردد.

پس از ارائه طرح های مختلف و انجام آزمایشات متعدد، این کمپانی طرحی را ارائه نمود و به توافق طرفین رسید.
طرح مذکور ساخت پانل کامپوزیتی از جنس GFRP یا Glass Fiber Reinforced Polymer بود.

در ساخت این پانل کامپوزیتی از رزینی استفاده شد که به روش Vacuum Infused جامد میگردید.

الیاف شیشه به کار رفته در آن Woven Roving و رزین مورد استفاده نیز رزین پلی استر ایزوفتالیک بود.

پس از ساخت این پانل، سطح آن با رزینی مقاوم در برابر UV ، به نام رزین iso-NPG پوشیده و در نهایت ماده ضد لغزش Grip Finish نیز به آن پاشیده شد .

کمپانی آئرونتیک برای ساخت پانل های کامپوزیتی با کمپانی MMS Technology همکاری نمود.

در فاصله ای که بین پانل های کناره ریل های جرثقیل و پانل های لب آب وجود داشت، یک پَنزِر بلت Panzerbelt نصب گردید تا کابل های برق جرثقیل را بپوشاند.

پنزر بلت یک سیستم حفاظتی است که مانع آسیب رسیدن به کابل برق بنادر و ترمینال ها در اثر رفت و آمد می شود.
یک تسمه بالابر مخصوص به هر جرثقیل متصل است. زمانیکه جرثقیل بر روی ریل خود حرکت کند، این تسمه، پنزر بلت را بالا می برد، در نتیجه کابل های برق به سمت عقب کشیده می شوند و درون محفظه مخفی کابل قرار میگیرند.

بیلیس می گوید:

پانل بالایی 32 میلیمتر و از ماده GFRP جامد ساخته شده است که در ارتفاعات مشخصی نصب و توسط یک میله پالتروژن شده نیز تقویت می گردد.

کمپانی آئرونتیک می گوید: همانطور که اعلام شده بود این پروژه در مدت زمان 12 ماه و با بودجه اختصاصی به اتمام رسید.

اطلاعات بیشتر: http://www.aerontec.co.za
اطلاعات بیشتر: http://www.mmstechnology.co.za

منبع: Net Composites




نويسنده : Mohammadreza


موضوع: اخبار پلیمری

بسپار می نویسد، محققان دانشگاه صنعتی قم توانستند با استفاده از نانوذرات اکسید روی در سیستم پخت لاستیک اتیلن پروپیلن دی ان (EPDM)، موفق به افزایش مقاومت حرارتی (طول عمر) قطعه نهایی و بهبود خواص مکانیکی آن شوند.

خواص ویژه نانوذرات اکسید روی نظیر مقاومت حرارتی بالا، ثابت دی الکتریک پایین و فعالیت کاتالیستی ویژه سبب شده است دانشمندان کاربردهای آن‌ها را در زمینه‌های مختلف مورد مطالعه و بررسی قرار دهند.

علاوه بر موارد ذکر شده، به دلیل اندازه بسیار کوچک و مساحت سطح بالای نانوذرات اکسید روی می‌توان آنها را به عنوان جایگزین ذرات اکسید روی متداول در پخت الاستومرها به کار برد؛ چراکه فرایند پخت و در نتیجه خواص محصول نهایی وابسته به سطح تماس بین ذرات اکسید روی و سایر مواد موجود در فرایند است.

اگرچه تا کنون مطالعات بسیاری بر عملکرد این نانوذرات در سیستم تولید لاستیک صورت گرفته است اما هنوز جنبه‌های زیادی از آن نامشخص باقی مانده و نیازمند بررسی‌های بیشتری است. از این رو در پژوهش محققان ایرانی تأثیر استفاده از نانوذرات اکسید روی در سیستم پخت EPDM بر طول عمر لاستیک مصرفی و میزان تغییرات خواص مکانیکی الاستومر مطالعه شد.

این محققان با استفاده از بررسی دقیق مورفولوژی، توزیع مناسب نانوذرات اکسید روی برای کنترل سیستم پخت مناسب را بدست آورده و در ادامه با استفاده از مدل‌های سینتیکی Friedman و Kissinger بر پایه آزمون‌های حرارتی TGA-DTA چند نرخی به بررسی دقیق بهبود مقاومت حرارتی که شامل انرژی اکتیواسیون و درجه واکنش تخریب بود پرداختند. در آخر نیز خواص مکانیکی نانوکامپوزیت شامل سختی، جهندگی و آزمون‌های دینامیکی- مکانیکی با سیستم‌های رایج پخت مورد مقایسه قرار گرفت.

محمدرضا کلایی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی قم و مجری این طرح درباره این کار تحقیقاتی گفت: در راستای مطالعه رفتار سینتیک پخت و تخریب سیستم‌های رزینی در حضور نانو‌ذرات، نانوذرات اکسید روی را جایگزین ذرات اکسید روی رایج در سیستم پخت لاستیک EPDM کردیم که نتایج ما حاکی از این بود مقاومت حرارتی در برابر تخریب و افزایش طول عمر با افزایش حدود 200 درصدی در انرژی فعالسازی واکنش تخریب EPDM اتفاق می‌افتد.

افزایش طول عمر نتیجه یکنواخت سازی سیستم پخت الاستومری در حضور نانو ذرات اکسید روی با سطح ویژه مناسب است. همچنین مقاومت سایشی، جهندگی و میزان سختی نیز افزایشی بین 10 تا 30 درصد بسته به درصد حجمی نانوذرات اکسید روی مصرفی در آمیزه نشان داد.

با معرفی این سیستم جدید پخت بهبود یافته در مقیاس نانو که برپایه طراحی نانوکامپوزیتی پلیمری است، طول عمر بازه مصرفی یک الاستومر پرمصرف افزایش یافته و در پی عدم نیاز به جایگزینی سریع یک قطعه تخریب‌ناپذیر در محیط، کاهش آلودگی‌های محیط زیستی را به همراه دارد.

به گفته دکتر کلایی، این کار تحقیقاتی که دارای گواهی ثبت اختراع بوده و امید است با توجه به در دسترس بودن نانو ذرات اکسید روی و استفاده در ترکیب درصدهای پایین‌تر نسبت به ذرات اکسید روی مرسوم در بسیاری از قطعات آن را به عنوان یک گرید تجاری جدید با دوام و استحکام بالاتر جایگزین کرد.

این محققان همچنین به دنبال استفاده از این نانوذرات اکسید روی به همراه سایر نانوذرات برای طراحی یک سیستم پخت بهینه و بالطبع خواص نهایی بهبود یافته برای الاستومرهایی پرکاربرد هستند.

نتایج این کار تحقیقاتی که توسط دکتر محمدرضا کلایی و دکتر سعیده مزینانی( عضو هیأت علمی پژوهشکده نانوفناوری دانشگاه صنعتی امیرکبیر)، دکتر علیرضا شریف (دانشگاه تربیت مدرس) و دکتر مهرزاد مرتضایی (عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی مالک اشتر) صورت گرفته است در مجله Journal of Analysis and Calorimetry ( جلد 110، شماره 3، ماه دسامبر سال 2012، صفحات 1407 تا 1414) منتشر شده است.




نويسنده : Mohammadreza


موضوع: اخبار پلیمری


بسپار می نویسد، محققان دانشگاه صنعتی شریف و با همکاری پژوهشگران مرکز تحقیقات ماکس پلانک آلمان با استفاده از روش چاپ سه بعدی غیر مستقیم موفق به تولید داربست‌های نانوکامپوزیتی مهندسی بافت با ساختار حفره‌های کنترل شده گردیدند.

محققان دانشگاه صنعتی شریف و با همکاری پژوهشگران مرکز تحقیقات ماکس پلانک آلمان با استفاده از روش چاپ سه بعدی غیر مستقیم موفق به تولید داربست‌های نانوکامپوزیتی مهندسی بافت با ساختار حفره‌های کنترل شده گردیدند. با استفاده از این روش امکان طراحی داربست‌هایی با ابعاد خارجی و نیز حفره‌های داخلی مطابق با محل شکستگی فراهم آمده و پیشرفت عظیمی در صنایع تولید تجهیزات پزشکی ایجاد خواهد شد.

سلول‌ها به صورت طبیعی توسط ماتریس خارج سلولی (ECM) احاطه شده‌اند. این ماتریس رفتار سلولی و عملکردهای ضروری آن مانند مهاجرت، چسبندگی، تکثیر وتمایز را به کمک علایم شیمیایی و فیزیکی، پشتیبانی و هدایت می‌کند. بنابراین، طراحی حفره‌های داخلی و کنترل ابعاد خارجی داربست با ساختار کنترل شده برای هدایت رفتار سلول در تعامل با ECM یکی از مهم‌ترین عوامل مؤثر بر کارآیی داربست‌های مهندسی بافت مورد استفاده در ترمیم ضایعات استخوانی است. در دهه اخیر استفاده از روش چاپ سه بعدی به دلیل قابلیت کنترل طراحی داربست مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. با این وجود به دلیل محدودیت در انتخاب مواد، این روش در مراحل ساخت همواره با چالش مواجه بوده است. به تازگی محققان تلاش قابل توجهی در توسعه سه بعدی داربست در مقیاس نانو برای کاربردهای مهندسی بافت انجام داده‌اند. در این پژوهش محققان کشورمان با استفاده از روش چاپ سه بعدی غیرمستقیم به بررسی امکان ساخت داربست‌های سه بعدی با حفرات کنترل شده پرداختند.

دکتر الناز تمجید دانش‌آموخته پژوهشکده علوم و فناوری نانو دانشگاه صنعتی شریف، در رابطه با نحوه انجام این کار تحقیقاتی بیان کرد:« در این پژوهش سعی شد با استفاده از روش چاپ سه بعدی غیر مستقیم داربست‌های نانوکامپوزیتی با ساختار حفرات کنترل شده حاوی نانوذرات مختلف دی اکسید تیتانیم و بیوگلاس با اندازه ذرات میکرونی و نانومتری تولید شده و با استفاده از آزمون‌های برون تنی، سینتیک رشد بافت استخوانی بر روی آن مورد بررسی قرار گیرد. برای این منظور ابتدا قالب فداشونده با ساختار سه بعدی تهیه گردید و سپس سطح آن توسط پارافین پوشش داده شد. پس ازخشکاندن انجمادی، حذف قالب فداشونده با استفاده از آب و حلال‌های شیمیایی صورت گرفت. به منظور مطالعه قابلیت اتصال، تکثیر و تمایز سلولی سلول‌های پیش‌استخوان‌ساز موش (MC3T3-E1) از مشاهدات میکروسکوپ کنتراست فازی و آنالیز (ALP) استفاده شد. مشاهدات میکروسکوپ لیزر کانفوکال و مشاهدات بافت‌شناسی ضمن تأیید رشد سه بعدی بافت در عمق حفره‌ها نشان داد که ماتریس خارج سلولی نیز تشکیل شده است. همچنین یک سینتیک چهار مرحله‌ای برای رشد بافت بر روی داربست‌های نانوکامپوزیتی سه بعدی پیشنهاد شده و ضمن مقایسه اثر جنس داربست، اثر هندسه دوبعدی و سه بعدی نیز بر روی تکثیر و تمایز سلولی مورد مطالعه قرار گرفته است.»

نتایج این پژوهش حاکی از این بود که افزودن نانوذرات به زمینه پلیمری به دلیل تمایل بیشتر نانوذرات به تجمع در سطح، سطح مؤثر تماس ذرات با سلول‌ها را افزایش می‌دهد. به علاوه این نانوذرات با ایجاد نانوتوپوگرافی، افزایش زبری و سفتی سطح، بر چسبندگی (Cell adhesion) و تکثیر (Cell proliferation) و تمایز سلولی (Cell Differentiation) اثرگذارند. به این ترتیب علیرغم آنکه عموماً دی اکسید تیتانیم به عنوان یک ماده زیست‌خنثی شناخته می‌شود، نانوکامپوزیت‌های حاوی نانوذرات دی اکسید تیتانیم در مقایسه با پلیمر خالص، رشد بافت و تمایز سلولی بیشتری از خود نشان می‌دهند. همچنین نشان داده شد که به دلیل سطح مؤثر بیشتر، نرخ انحلال نانوذرات بیوگلاس در محیط کشت در مقایسه با ذرات بیوگلاس میکرومتری بیشتر است.

به طور کلی می‌توان گفت این داربست‌های نانوکامپوزیتی با قابلیت اتصال، تکثیر و تمایز سلولی (در کمتر از یک ماه) در شرایط برون‌تنی قابلیت ترمیم و جایگزینی بافت استخوانی را دارا بوده و خواص مکانیکی توده‌ای و نانومتری آن‌ها نیز در محدوده قابل قبولی قرار دارد.

تمجید با بیان اینکه در حال حاضر با همکاری آزمایشگاه‌های علوم پزشکی کشور به دنبال انجام آزمون‌های درون‌تنی روی مدل‌های حیوانی (موش) هستند، ابراز امیدواری نمود که استفاده از چنین فرایندی امکان تولید صنعتی با شرایط کاملاً تکرارپذیر را فراهم خواهد کرد.

نتایج این کار تحقیقاتی که توسط دکتر الناز تمجید و دکتر عبدالرضا سیم‌چی، دکتر رضا باقری و دکتر منوچهر وثوقی (اعضای هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف) و نیز با همکاری، دکتر جان دبلیو سی دانلوپ و دکتر پیتر فرتزل از مرکز تحقیقات ماکس پلانک آلمان صورت گرفته است در مجله Journal of Biomedical Materials Research A (جلد 101، شماره 10، ماه اکتبر سال 2013، صفحات 2796 تا 2806) به چاپ رسیده است.

منبع : http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/jbm.a.34584/abstract




نويسنده : Mohammadreza


موضوع: اخبار پلیمری

بسپار به نقل از ستاد نانو می نویسد، براساس اطلاعات منتشر شده توسط انجمن ملی محافظت از آتش آمریکا، بین سال‌های 2006 تا 2010 تقریبا در20درصد (6700 مورد) از آتش‌سوزی‌ها، سوختن روکش مبل‌ها باعث بروز آتش‌سوزی شده که موجب مرگ 480 نفر شده‌است.

پژوهشگران موسسه ملی فناوری و استاندارد (NIST) با استفاده از نانولوله کربنی پوشش مقاومی در برابر متورم شدن ایجاد کردند که می‌تواند در ساخت مبلمان و وسایل اداری به کار رود. در این روش از راهبردی شبیه درست کردن ساندویچ در مقیاس نانو استفاده شده‌است.

این گروه از این روش برای تقویت فوم‌های مبل استفاده کردند که نتایج نشان داد مقاومت فوم‌های تقویت شده با نانولوله کربنی 35درصد بیشتر از فوم‌های غیرمقاوم بوده است. از دیگر مزیت‌های این فوم پلی‌اورتانی حاوی نانولوله این است که مانع ذوب شدن و خیس شدن زیر لایه می‌شود و خود نیز در برابر شعله‌های آتش مقاوم است.
براساس اطلاعات منتشر شده توسط انجمن ملی محافظت از آتش آمریکا، بین سال‌های 2006 تا 2010 تقریبا در20درصد (6700 مورد) از آتش‌سوزی‌ها، سوختن روکش مبل‌ها باعث بروز آتش‌سوزی شده که موجب مرگ 480 نفر شده‌است.
در این پروژه محققان نانولوله کربنی را میان چند لایه پلیمری قرار دادند و سپس با آن پوشش مورد نظر را ایجاد کردند. این گروه نتایج یافته‌های خود را در قالب مقاله‌ای با عنوان Multi-walled carbon nanotube layer-by-layer coatings with a trilayer structure to reduce foam flammability در نشریه Thin Solid Films به چاپ رساندند. در این مقاله محققان نشان دادند که از این روش می‌توان برای ساخت انواع مختلف پوشش‌ها برای استفاده در حوزه‌های مختلف استفاده کرد.
در مسیر تولید این پوشش محققان روش‌های متعددی را مورد آزمایش قرار دادند که تقریبا تمام آنها با شکست روبرو شد؛ دلیل این شکست‌ عدم تحقق اهداف ذیل بود: پوشش باید تمام سطح متخلخل فوم را بپوشاند، نانولوله‌ها باید به‌صورت یکنواخت در سطح پوشش توزیع شوند و روش مورد استفاده باید به‌صورت عملی قابل اجرا باشد.
پژوهشگران از روشی رایج در رشد سلولی برای ساخت این پوشش استفاده کردند، در این روش گروه‌های نیتروژن آمینو اسید به دیواره خارجی نانولوله متصل می‌شود. محققان از این روش برای اتصال نانولوله به بدنه پلیمر استفاده کرده و در نهایت موفق شدند تمام سطح پلیمر را به‌صورت یکنواخت با نانولوله‌کربنی بپوشانند.
پوشش به‌دست آمده هم در برابر آتش مقاوم بوده و هم می‌تواند زیرلایه حساس زیرین خود را از گزند ذوب شدن در برابر گرما مصون دارد.

منبع : Layered Security: Carbon Nanotubes Promise Improved Flame-Resistant Coating




نويسنده : Mohammadreza


درباره نويسنده

Mohammadreza ٍ <-BlogAbout->
ايميل :

آمار بازديد
  خوش آمديد
نويسندگان:

وضعيت وبلاگ :

اوقات شرعي :

تبليغات