پرتوفرآوری پلیمرها

در این قسمت به بررسی پرتوفرآوری پلیمرها می پردازیم:

تابش پرتوهای یونساز بر مواد پلیمری منجر به ایجاد واکنش و تشکیل یون و رادیکال آزاد شده و متعاقب آن تغییراتی در ساختار شیمیایی آن بوجود می آید. بدلیل جرم مولکولی زیاد پلیمرها هر تغییر شیمیایی کوچکی که در زنجیره مولکولی آن شود می تواند تاثیر عمده ای بر رفتار پلیمر داشته باشد. این تاثیر روی خواص نهایی فیزیکی-مکانیکی و حتی بیولوژیکی آن مشاهده می شود.

استرلیزاسیون

از قدیمی ترین فرآیندهای پرتویی پلیمرها در صنعت، استریلیزاسیون محصولات پزشکی است. پرتوها کاربردهای دیگری را نیز در زمینه پزشکی به خود اختصاص داده اند که از آن جمله می توان تحقیق روی تهیه مواد سازگار با خون و بافت نام برد.

از آنجایی که پرتوهای یونساز قادرند واکنش های شیمیایی را در هر درجه حرارتی در فاز جامد، مایع یا گاز بدون نیاز به کاتالیزور ایجاد نمایند، لذا امروزه به عنوان روشی شناخته شده برای اصلاح پلیمرها مورد استفاده بوده و غالبا به منظور پلیمریزاسیون، پایدارسازی، شبکه ای نمودن، پیوندزنی، تهیه آلیاژها و کامپوزیتها بکار گرفته می شوند. واکنش شبکه ای نمودن گسترش یافته و کاربردهای زیادی در صنایع مختلف پیدا کرده است، به صورتی که در تهیه عایق سیم و کابل، پلیمرهای قابل انقباض حرارتی، محصولات با مقاومت حرارتی و مکانیکی بالا از این روش استفاده شده است. به علاوه اخیرا نوماتا تحقیقات جالبی را در مورد شبکه ای نمودن آمیزه های حاوی ضایعات پلاستیکی توسط پرتو گاما گزارش نموده است که به منظور افزایش استحکام این مواد و استفاده بیشتر از مواد پلیمری بازیافتی کاربرد دارد.

از زمینه های جدید پرتوفرآوری پلیمرها می توان به پرتودهی آلیاژهای پلیمری اشاره نمود که به منظور تثبیت مورفولوژی آلیاژ یا سازگاری بیشتر بین دو جزء آلیاژ(فصل مشترک) بکار گرفته می شود و به نظر می رسد این زمینه دارای پتانسیل بالایی جهت ایفای نقش عمده تجاری در قرن بیستم ویکم باشد.

در واقع این عمل شامل فرآیندی است که طی آن مولکول های نسبتا ساده برای تشکیل واحدهایی با وزن مولکولی بالا و با خواص فیزیکی مورد نظر به یکدیگر می پیوندند. از آن جمله می توان پلی اتیلن را نام برد. تابش پرتوها باعث شکست پیوندهای شیمیایی شده و تشکیل رادیکال های آزاد باعث پیوند مونومر می شوند.

از پلیمریزاسیون تابشی ممکن است برای تولید محصولاتی استفاده شود که به واسطه روشهای ترکیبی کلاسیک مانند، جوش دادن، تحت فشار قرار دادن و یا فرآیندهای فتوشیمیایی و الکتروشیمیایی، نمی توان بدان دست یافت. پلیمرهایی که بدین طریق بدست آمده باشند، مقاومت زیادی در برابر حرارت و مواد شیمیایی از خود نشان می دهند.

ساختار پلیمرها

از دیگر تکنولوژی های مربوط ، می توان پلیمریزاسیون قلمه ای(پیوندی) را نام برد که شامل زنجیرهای پلیمری است که از دو نوع متفاوت مونومر تشکیل شده است. این عمل باعث تولید موادی با خصوصیات ویژه ای می شود که از این مواد می توان فیلم های بسیار بهم چسبیده و فشرده و یا رشته ها و بافتنی هایی با خصوصیات مقاوم در برابر چروک، آب رفتگی و گرما، پایداری رنگ، شستشو پذیری یا خواص غیر مانا را نام برد. روش های صنعتی پرتودهی مونومرها روی فیلم ها و فیبرها به منظور پیوند زدن عبارتند از: روش پیش پرتودهی، روش پراکسیداسیون و روش پرتودهی همزمان.

کراسلینک کردن

در اثر پرتودهی با انرژِی زیاد عوامل کراسلینک کننده(شبکه ای کننده) که معمولا اتم های هیدروژن هستند از زنجیره های مجاور جدا شده و بین دو مکان رادیکال آزاد متمرکز شده روی کربن، پیوند حاصل می شود که این پیوند می تواند داخل زنجیری یا بین زنجیری باشد. پرتودهی مواد پلیمری کامل، باعث آغاز دو روند رقابتی به شرح زیر می شود:

اتصال اتم ها در مولکول و فرسایش.

زنجیرهای خطی مولکولی از طریق شاخه های اضافی می توانند به یکدیگر اتصال یابند و منجر به اتصال فضایی و تشکیل پلیمری با شبکه سه بعدی با خصوصیات کاملا متفاوت از ترکیب همانند دو بعدی خود شوند. فرآیند اتصال اتم ها به مولکول در تهیه فیلم های حساس در برابر گرما برای بسته بندی و همچنین ساختن ابزاری برای صنعت برق و گاز، مورد استفاده قرار می گیرد. یکی از مهمترین کاربردهای این قسمت عمل ایزوله کردن سیم ها و کابل ها جهت داشتن مقاومت مکانیکی بالا و ظرفیت زیاد برای تحمل فشارهای گرمایی است. از طریق پرتوفرآوری، شخص می تواند ضخامت پوشش سیم و در نتیجه حجم سیم کشی برای سیستمهای کنترلی پیچیده و تجهیزات مخابراتی را کاهش دهد.

اتصال اتم ها در مولکول مواد لاستیک مانند کش دار ولکانیزاسیون(جوش دادن و محکم سازی لاستیک به مواد شیمیایی یا جوش برقی) اطلاق می شود که در صنایع تایرسازی و برای تهیه پلاستیک استفاده می شود. در تمامی این کاربردها، پرتوفرآوری از نظر هزینه در مقایسه با روش های متعارف کاملا رقابتی است در موارد مخصوصی که به کار گیری این فرآیند جدید به مراقبت از نظر محافظ گذاری و امنیت محل پرتوفرآوری نیاز دارد، این تفاوت ناشی از قیمت پایین مصرف انرژی می تواند صرف هزینه های فوق شود.

 

گردآوری: مژده اصولی

تنظیم برای تبیان: محسن مرادی

آماده سازی سطح پلیمرها با استفاده از اشعه UV

آماده سازی سطح پلیمرها با استفاده از اشعه UV


 

اعمال اشعه UV غالباً جهت پوشش قطعات صورت می گیرد. با اعمال اشعه UV و پخت در دمای پایین، حتی پوشش پودری نیز برای برخی پلاستیک های خاص، قابل اعمال است. نتایج تجربی نشان می دهند که می توان از اشعه UV جهت فعال سازی سطح قطعات پلیمری قبل از اعمال پوشش مناسب نیز استفاده نمود.


 

آماده سازی سطح پلیمرها با استفاده از اشعه UV
 

 

 

اعمال اشعه UV غالباً جهت پوشش قطعات صورت می گیرد. با اعمال اشعه UV و پخت در دمای پایین، حتی پوشش پودری نیز برای برخی پلاستیک های خاص، قابل اعمال است. نتایج تجربی نشان می دهند که می توان از اشعه UV جهت فعال سازی سطح قطعات پلیمری قبل از اعمال پوشش مناسب نیز استفاده نمود.


فعال سازی سطح در صنعت پوشش، عموماً جهت بهبود خاصیت تر شوندگی سطح قطعه و افزایش خاصیت چسبندگی، انجام می شود. مهمترین روش های مورد استفاده شامل:
1 - شعله گیری : عموماً جهت فعال سازی قطعات سه بعدی استفاده می شود.
2 - پلاسما : در این روش، تهییج شدن سطح به وسیله یک تولید کننده امواج رادیویی صورت می گیرد.
3 - فرآیند کرونا : فعال سازی سطح توسط یک منبع الکتریکی با ولتاژ بالا صورت می گیرد و برای فعال سازی سطح سپر اتومبیل مناسب است.
4 - اشعه UV : قطبیت پایین پلاستیک ها می تواند توسط عامل اکسید کننده و فعال کننده سطح با استفاده از مواد شیمایی حساس به نور، مرتفع گردد. سپس قطعه در معرض نور ماوراء بنفش قرار داده می شود.
اشعه UV موجب شکسته شدن مولکول های ترکیبات حساس به نور و تشکیل رادیکال های آزاد می گردد.این رادیکال های آزاد که بسیار فعال می باشند، با اکسیژن موجود در هوا ترکیب می شوند و موجب تشکیل رادیکال های آزاد اکسیژن می گردند و این رادیکال ها با سطح پلاستیک واکنش داده و باعث ایجاد گروههای قطبی بر روی سطح شده انرژی سطح قطعه را افزایش می دهد.

سیستم نور UV :
در این روش تست جهت فعال سازی سطح با اشعه UV قطعات بر روی کانوایر قرار می گیرند، محفظه نور کانوایر برای نیتروژن غیر فعل طراحی می شود. تعدادی از قطعات از زیر گاز نیتروژن اتمسفر رد می شوند. گروهی در هوا و تعداد دیگری از سیستم اشعه نور UV می گذرند. کانوایر بوسیله مدول های دو لامپ با طول موج میکرونی تجهیز می شوند که یکی از این لامپ ها جهت تست قطعات استفاده می شوند.
توان لامپ : W/cm 240
توان متناوب : 100 – 25% در 5 مرحله
ضخامت لامپ : cm 25

شرایط تست :
اندازه قطعات بایستی بصورت تقریبی cm 5×20 باشد. پلاستیک هایی مانند PE (پلی اتیلن) و PET به صورت فیلم و دیگر پلاستیک ها بایستی به صورت یک Plate تهیه شوند. در ابتدا سرعت خط کانوایر را در پایین ترین سطح ممکنه قرار می دهند تا بیشترین نور تابش به روی قطعه پلاستیکی را دریافت کند. پس از آن سرعت خط طوری تنظیم می شود که در هیچ نقطه ای از قطعه، آسیب واضحی مشاهده نشود. سرعت کانوایر، معمولاً برای هر نوع پلاستیک، در طول تابش، ثابت نگه داشته می شود.
عوامل متغیر عبارتند از :
- طیف اشعه UV
- توان لامپ
- تعداد مراحل عبور از زیر لامپ UV

با توجه به شرایط تست فوق، میزان فعال شدن سطح چند نوع پلاستیک توسط اشعهUV ، شعله گیری و روش کرونا، سنجیده شده است که به تفصیل در زیر آمده است :

1 - PE
پلی اتیلن که معمولاً در صنایع بسته بندی استفاده می شود، بدون آماده سازی سطح نمی تواند پوشش دهی شود. فعال سازی سطح در این نوع پلاستیک عموماً توسط روش کرونا که روش بسیار مناسبی برای قطعات تخت است صورت می گیرد. فعال سازی این نوع پلاستیک عموماً توسط اشعه UV (نه در هوا و نه در اتمسفر ازن) نتیجه بخش نیست.

2 - PP/EPDM
در این نوع پلاستیک که ماده بسیار مهمی در صنعت اتومبیل و ساخت قطعات سه بعدی از قبیل سپر و ... می باشد، برای پوشش پذیری مناسب، روش شعله گیری، موجب ایجاد گروههای قطبی با قطبیت بالا و افزایش انرژی سطح قطعه می گردد. فعال سازی این نوع پلاستیک نیز عموماً توسط اشعه UV (نه در هوا و نه در اتمسفر ازن) نتیجه بخش نیست.

3 - PET
این نوع پلاستیک غالبا!ً در صنایع بسته بندی استفاده می شود؛ ولی امروزه استفاده آن در صنایع برچسب (Lable) و قطعات سه بعدی نیز گسترش یافته است. این پلاستیک خاصیت تر شوندگی خوبی دارد، ولی فاقد قدرت چسبندگی مناسب است و به عنوان ماده ای با شرایط سخت آماده سازی سطح ، جهت رسیدن به سطح انرژی مورد نیاز ، شناخته شده است. این ماده پس از اعمال اشعه UV، چسبندگی مطلوبی برای پذیرش رنگ خواهد داشت.

4 - PC
پلی کربنات یک ماده پلاستیکی بسیار عالی است که بصورت چند منظوره در صنعت اتومبیل سازی استفاده می شود. سطح انرژی این نوع پلاستیک، با افزایش UV با طول موج کوتاه، به طور قابل توجهی افزایش می یابد. همچنین حضور ازن در منطقه تابش ، نقش مهمی در عملکرد آماده سازی سطح دارد.

5 - Noryl
این نوع پلاستیک، یک ترکیب از پلی آمید و پلی فنیلن اتر است که جهت استفاده در قطعات بیرونی اتومبیل بکار می رود. این ماده خاصیت تر شوندگی خوبی دارد؛ ولی در هنگام استفاده از پوشش و پخت در دمای 80 درجه سانتیگراد، چسبندگی ضعیفی از خود نشان می دهد. جهت آماده سازی سطح می توان از فرآیند شعله گیری استفاده نمود تا میزان چسبندگی نیز افزایش یابد.

6 - TOPAS
این پلاستیک یک ماده نسبتاً جدید است که عموماً در تجهیزات پزشکی مورد استفاده قرار می گیرد.کشش سطحی این ماده به اشعه UV حساس نیست ؛ ولی درسطح دوزهای بالا از این اشعه ، می توان شاهد افزایش انرژی سطحی کل گردید.

اشعه UV نه تنها برای ایجاد اتصالات عرضی در مواد پوشش دهنده ( پخت UV ) استفاده می گردد، بلکه جهت فعالسازی سطح برخی از پلاستیک ها مورد استفاده قرار می گیرد. فرآیند فعال سازی سطح توسط اشعه UV جهت قطعات سه بعدی و در صنعت، بسیار مناسب است.

منبع : مجله صنعت رنگ ، شماره دهم