تکنولوژی پلیمرها

تست ضربه یکی از مهمترین تستهای مکانیکی برای پلیمرهاست. تو این تست مقاومت ماده نسبت به ضربه آزمایش میشه. این تست به دو روش قابل انجام هست: روش آیزود و چارپی. این دو روش تفاوتهای جزئی دارند.

در این تست ابتدا یه نمونه از ماده بصورت استاندارد تزریق میشه و تو دستگاه تست ضربه بصورت عمودی قرار داده میشه. دستگاه یه چکش استاندارد داره که اندازه این چکش میتونه تغییر کنه و اصطلاحاً با انرژیش شناخته میشه. مثلاً چکش 2 ژول، 4ژول و ....
بعد چکش آزاد میشه و یه ضربه محکم به نمونه میزنه. چهار حالت ممکنه اتفاق بیافته:

NB: قطعه در این حالت نمیشکنه. یعنی انرژی چکش برای شکست نمونه کافی نیست. در این حالت توی گزارش فقط NB نوشته میشه، یا اینکه میشه یه چکش قویتر استفاده کرد.
P: شکست ناتمام (Partial Break) در این حالت قطعه کامل نشکسته اما حداقل 90% اون باید شکسته شده باشه.
HB: شکست لولایی (Hinge Break) در این حالت قطعه تقریباً کامل شکسته اما 2 قسمت اون جدا نشدند و بصورت لولا موندند. (به این معنی که اگه یه قسمت از قطعه رو بصورت عمودی نگه داریم، قسمت دوم با وزن خودش خم میشه و افقی نمیمونه)
B: شکست. در این حالت قطعه کامل شکسته و دستگاه انرژی لازم برای شکست رو ثبت میکنه.
من اینجا شکل شماتیک دستگاه رو آپلود میکنم. البته دستگاههای جدید اتوماتیک بوده و با کامپیوتر کنترل میشن.

ابعاد نمونه استاندارد دستگاه 12.70*63.5 با ضخامت بین 3-12.7 میلیمتر هست. که وسط این نمونه بایستی ناچ زده بشه (ناچ یه بریدگی کوچیکه که باید با دستگاه استاندارد ناچ زنی ایجاد بشه).

یه توضیح مختصر در مورد مکانیزمهای شکست تو پلیمرها
شکست تو پلیمرها 2 مرحله دارد: الف) شروع ترک(Crack inirtiation)، ب) رشد ترک (Crack propagation). وقتی روی نمونه ناچ زده میشه، عملاً ترک رو ما شروع میکنیم و به این ترتیب مقاومت ماده رو نسبت به رشد ترک میسنجیم.

استاندارد انجام این آزمایش ASTM D256 هست که من اینجا اون رو هم آپلود میکنم.

GNMS
منبع:http://www.iran-eng.com