دستیابی به تکنولوژی تولید آنتی اکسیدان های پلیمری ‏(1392/11/28)

بسپار می نویسد، یک شرکت ایرانی موفق به دستیابی به تکنولوژی تولید آنتی اکسیدان های پلیمری شد.
شرکت نکو یکی از شرکتهای ایرانی پس از چندین سال تلاش بی وقفه به این فناوری دست یافت.
مواد پلیمری یکی از پرمصرف ترین مواد پتروشیمیایی به شمار می رود که روز بروز در زندگی بشر کاربردهای بیشتر و متنوعتری پیدا می کند.
این در حالیست که ایران به عنوان یکی از تولیدکنندگان مطرح محصولات پتروشیمی در جهان و دومین تولیدکننده این محصولات در منطقه خاورمیانه یکی از محورهای کلیدی توسعه این صنعت را در کشور شاخه پلیمر قرار داده است.
گفتی است در حال حاضر در حدود 5 میلیون تن محصولات پلیمری در کشور تولید می شود و پیش بینی می شود تا پایان برنامه پنجساله پنجم این میزان تقریبا دو برابر شود.
محصولات پلیمری نیازمند افزودنی های متنوعی هستند که هریک در تقویت یکی از ویزگی های این مواد موثر و ضروری است.
ازجمله مهمترین این افزودنی ها انواع آنتی اکسیدان هاست که به دو دسته اولیه و ثانویه تقسیم می شوند.
این مواد برای جلوگیری از تغییر رنگ پلیمرها و همچنین جلوگیری از شکننده شدن آنهاافزوده می شوند و تقریبا تمام انواع پلیمرها نوعی از آنتی اکسیدانها را استفاده می کنند.
بر اساس این گزارش شرکت نکو پس از چند سال تلاش فراوان موفق شد به دانش فنی تولید آنتی اکسیدان های پرمصرف داخلی یعنی 1010 و 1076و 168 دست یابد.
کل مصرف داخلی این مواد از خارج از کشور تامین می شود و با خودکفایی در این محصولات سالانه از خروج بیش از 24 میلیون دلار ارز از کشور جلوگیری می شود. دکتر احسان نجابت اعلام کرد که شرکت نکو کارخانه تولید صنعتی این محصولات را در دست اجرا دارد و در سال 93 به بهره برداری خواهد رسید و علاوه بر نیاز داخل امکان صادرات این محصولات را نیز داراست. این محصولات با برند تجاری NECONOX به بازار عرضه خواهد شد.

حل مشکل اسکله کانتینری شهر "کیپ تاون" با کامپوزیت ها ‏(1392/11/27)

بسپار به نقل از انجمن کامپوزیت می نویسد؛ کمپانی آئرونتک Aerontec واقع در آفریقای جنوبی، سکوی کامپوزیتی مخصوصی را طراحی نمود که بر روی اسکله ای در ترمینال مخصوص کانتینرها واقع در شهر "کپ تاون" Cape Town آفریقای جنوبی نصب گردید.
گراهام بیلیس Graham Blyth صاحب کمپانی آئرونتک می گوید:

تا جائی که اطلاع دارم، چنین پروژه ای برای اولین بار در جهان اجرا شد و باور دارم این پروژه بزرگترین پروژه کامپوزیتی است که تا کنون در آفریقا به اتمام رسیده است.

این پروژه برای لنگرگاه معروف Transnet National Ports Authority شهر کپ تاون طراحی شد تا یکی از مشکلات عمده این اسکله مهم کانتینری را رفع نماید. در سطح اسکله، سینی های کابل (محافظ کابل های برق جرثقیلهای بزرگ اسکله) مساحتی بیش از 1200 متر و عرضی حدود 3 متر را اشغال می نمایند و یک خطر لغزشی برای کارگران اسکله محسوب می شوند.

نخستین راه حل پیشنهادی برای جلوگیری از وقوع چنین حادثه ای ، استفاده از یک لایه بتنی ثانویه با ضخامت 190 میلیمتر بود که همسطح ریل جرثقیل ها باشد.

این پیشنهاد معایب بسیاری داشت از جمله:

1- وزنی حدود 1000 تن بتن و میلگرد برای ساخت این لایه بتنی نیاز بود درنتیجه بیش از حد سنگین می شد.

2- ساخت آن بسیار پر هزینه بود.

3- مدت زمان سخت و محکم شدن این لایه بتنی حدود 28 روز بود در نتیجه زمان ساخت آن بسیار طولانی میگردید.

بنابراین استفاده از این لایه بتنی برای یک اسکله شلوغ، که کشتی ها دائماً در آن پهلوگیری می نمایند ایده مناسبی نبود.

راه حل کمپانی آئرونتیک استفاده از پانل کامپوزیتی بود. این کمپانی موظف شد پروژه را در مدت زمان 12 ماه به اتمام برساند. این پانل کامپوزیتی در عین داشتن وزنی سبک، دارای هزینه های مقرون به صرفه تری نسبت به بتن بود.

ضمناً سطح این پانل توسط امواج اسکله شسته و تمیز میشود. همچنین تخلیه بار کانتینرها نیز سریعتر و به دور از پانل ها انجام می گردد.

پس از ارائه طرح های مختلف و انجام آزمایشات متعدد، این کمپانی طرحی را ارائه نمود و به توافق طرفین رسید.
طرح مذکور ساخت پانل کامپوزیتی از جنس GFRP یا Glass Fiber Reinforced Polymer بود.

در ساخت این پانل کامپوزیتی از رزینی استفاده شد که به روش Vacuum Infused جامد میگردید.

الیاف شیشه به کار رفته در آن Woven Roving و رزین مورد استفاده نیز رزین پلی استر ایزوفتالیک بود.

پس از ساخت این پانل، سطح آن با رزینی مقاوم در برابر UV ، به نام رزین iso-NPG پوشیده و در نهایت ماده ضد لغزش Grip Finish نیز به آن پاشیده شد .

کمپانی آئرونتیک برای ساخت پانل های کامپوزیتی با کمپانی MMS Technology همکاری نمود.

در فاصله ای که بین پانل های کناره ریل های جرثقیل و پانل های لب آب وجود داشت، یک پَنزِر بلت Panzerbelt نصب گردید تا کابل های برق جرثقیل را بپوشاند.

پنزر بلت یک سیستم حفاظتی است که مانع آسیب رسیدن به کابل برق بنادر و ترمینال ها در اثر رفت و آمد می شود.
یک تسمه بالابر مخصوص به هر جرثقیل متصل است. زمانیکه جرثقیل بر روی ریل خود حرکت کند، این تسمه، پنزر بلت را بالا می برد، در نتیجه کابل های برق به سمت عقب کشیده می شوند و درون محفظه مخفی کابل قرار میگیرند.

بیلیس می گوید:

پانل بالایی 32 میلیمتر و از ماده GFRP جامد ساخته شده است که در ارتفاعات مشخصی نصب و توسط یک میله پالتروژن شده نیز تقویت می گردد.

کمپانی آئرونتیک می گوید: همانطور که اعلام شده بود این پروژه در مدت زمان 12 ماه و با بودجه اختصاصی به اتمام رسید.

اطلاعات بیشتر: http://www.aerontec.co.za
اطلاعات بیشتر: http://www.mmstechnology.co.za

منبع: Net Composites

دستاورد محققان ایرانی برای افزایش عمر لاستیک ها ‏(1392/11/27)

بسپار می نویسد، محققان دانشگاه صنعتی قم توانستند با استفاده از نانوذرات اکسید روی در سیستم پخت لاستیک اتیلن پروپیلن دی ان (EPDM)، موفق به افزایش مقاومت حرارتی (طول عمر) قطعه نهایی و بهبود خواص مکانیکی آن شوند.

خواص ویژه نانوذرات اکسید روی نظیر مقاومت حرارتی بالا، ثابت دی الکتریک پایین و فعالیت کاتالیستی ویژه سبب شده است دانشمندان کاربردهای آن‌ها را در زمینه‌های مختلف مورد مطالعه و بررسی قرار دهند.

علاوه بر موارد ذکر شده، به دلیل اندازه بسیار کوچک و مساحت سطح بالای نانوذرات اکسید روی می‌توان آنها را به عنوان جایگزین ذرات اکسید روی متداول در پخت الاستومرها به کار برد؛ چراکه فرایند پخت و در نتیجه خواص محصول نهایی وابسته به سطح تماس بین ذرات اکسید روی و سایر مواد موجود در فرایند است.

اگرچه تا کنون مطالعات بسیاری بر عملکرد این نانوذرات در سیستم تولید لاستیک صورت گرفته است اما هنوز جنبه‌های زیادی از آن نامشخص باقی مانده و نیازمند بررسی‌های بیشتری است. از این رو در پژوهش محققان ایرانی تأثیر استفاده از نانوذرات اکسید روی در سیستم پخت EPDM بر طول عمر لاستیک مصرفی و میزان تغییرات خواص مکانیکی الاستومر مطالعه شد.

این محققان با استفاده از بررسی دقیق مورفولوژی، توزیع مناسب نانوذرات اکسید روی برای کنترل سیستم پخت مناسب را بدست آورده و در ادامه با استفاده از مدل‌های سینتیکی Friedman و Kissinger بر پایه آزمون‌های حرارتی TGA-DTA چند نرخی به بررسی دقیق بهبود مقاومت حرارتی که شامل انرژی اکتیواسیون و درجه واکنش تخریب بود پرداختند. در آخر نیز خواص مکانیکی نانوکامپوزیت شامل سختی، جهندگی و آزمون‌های دینامیکی- مکانیکی با سیستم‌های رایج پخت مورد مقایسه قرار گرفت.

محمدرضا کلایی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی قم و مجری این طرح درباره این کار تحقیقاتی گفت: در راستای مطالعه رفتار سینتیک پخت و تخریب سیستم‌های رزینی در حضور نانو‌ذرات، نانوذرات اکسید روی را جایگزین ذرات اکسید روی رایج در سیستم پخت لاستیک EPDM کردیم که نتایج ما حاکی از این بود مقاومت حرارتی در برابر تخریب و افزایش طول عمر با افزایش حدود 200 درصدی در انرژی فعالسازی واکنش تخریب EPDM اتفاق می‌افتد.

افزایش طول عمر نتیجه یکنواخت سازی سیستم پخت الاستومری در حضور نانو ذرات اکسید روی با سطح ویژه مناسب است. همچنین مقاومت سایشی، جهندگی و میزان سختی نیز افزایشی بین 10 تا 30 درصد بسته به درصد حجمی نانوذرات اکسید روی مصرفی در آمیزه نشان داد.

با معرفی این سیستم جدید پخت بهبود یافته در مقیاس نانو که برپایه طراحی نانوکامپوزیتی پلیمری است، طول عمر بازه مصرفی یک الاستومر پرمصرف افزایش یافته و در پی عدم نیاز به جایگزینی سریع یک قطعه تخریب‌ناپذیر در محیط، کاهش آلودگی‌های محیط زیستی را به همراه دارد.

به گفته دکتر کلایی، این کار تحقیقاتی که دارای گواهی ثبت اختراع بوده و امید است با توجه به در دسترس بودن نانو ذرات اکسید روی و استفاده در ترکیب درصدهای پایین‌تر نسبت به ذرات اکسید روی مرسوم در بسیاری از قطعات آن را به عنوان یک گرید تجاری جدید با دوام و استحکام بالاتر جایگزین کرد.

این محققان همچنین به دنبال استفاده از این نانوذرات اکسید روی به همراه سایر نانوذرات برای طراحی یک سیستم پخت بهینه و بالطبع خواص نهایی بهبود یافته برای الاستومرهایی پرکاربرد هستند.

نتایج این کار تحقیقاتی که توسط دکتر محمدرضا کلایی و دکتر سعیده مزینانی( عضو هیأت علمی پژوهشکده نانوفناوری دانشگاه صنعتی امیرکبیر)، دکتر علیرضا شریف (دانشگاه تربیت مدرس) و دکتر مهرزاد مرتضایی (عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی مالک اشتر) صورت گرفته است در مجله Journal of Analysis and Calorimetry ( جلد 110، شماره 3، ماه دسامبر سال 2012، صفحات 1407 تا 1414) منتشر شده است.

تولید داربست‌های نانوکامپوزیتی با استفاده از روش چاپ سه بعدی ‏(1392/11/21)

بسپار می نویسد، محققان دانشگاه صنعتی شریف و با همکاری پژوهشگران مرکز تحقیقات ماکس پلانک آلمان با استفاده از روش چاپ سه بعدی غیر مستقیم موفق به تولید داربست‌های نانوکامپوزیتی مهندسی بافت با ساختار حفره‌های کنترل شده گردیدند.

محققان دانشگاه صنعتی شریف و با همکاری پژوهشگران مرکز تحقیقات ماکس پلانک آلمان با استفاده از روش چاپ سه بعدی غیر مستقیم موفق به تولید داربست‌های نانوکامپوزیتی مهندسی بافت با ساختار حفره‌های کنترل شده گردیدند. با استفاده از این روش امکان طراحی داربست‌هایی با ابعاد خارجی و نیز حفره‌های داخلی مطابق با محل شکستگی فراهم آمده و پیشرفت عظیمی در صنایع تولید تجهیزات پزشکی ایجاد خواهد شد.

سلول‌ها به صورت طبیعی توسط ماتریس خارج سلولی (ECM) احاطه شده‌اند. این ماتریس رفتار سلولی و عملکردهای ضروری آن مانند مهاجرت، چسبندگی، تکثیر وتمایز را به کمک علایم شیمیایی و فیزیکی، پشتیبانی و هدایت می‌کند. بنابراین، طراحی حفره‌های داخلی و کنترل ابعاد خارجی داربست با ساختار کنترل شده برای هدایت رفتار سلول در تعامل با ECM یکی از مهم‌ترین عوامل مؤثر بر کارآیی داربست‌های مهندسی بافت مورد استفاده در ترمیم ضایعات استخوانی است. در دهه اخیر استفاده از روش چاپ سه بعدی به دلیل قابلیت کنترل طراحی داربست مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. با این وجود به دلیل محدودیت در انتخاب مواد، این روش در مراحل ساخت همواره با چالش مواجه بوده است. به تازگی محققان تلاش قابل توجهی در توسعه سه بعدی داربست در مقیاس نانو برای کاربردهای مهندسی بافت انجام داده‌اند. در این پژوهش محققان کشورمان با استفاده از روش چاپ سه بعدی غیرمستقیم به بررسی امکان ساخت داربست‌های سه بعدی با حفرات کنترل شده پرداختند.

دکتر الناز تمجید دانش‌آموخته پژوهشکده علوم و فناوری نانو دانشگاه صنعتی شریف، در رابطه با نحوه انجام این کار تحقیقاتی بیان کرد:« در این پژوهش سعی شد با استفاده از روش چاپ سه بعدی غیر مستقیم داربست‌های نانوکامپوزیتی با ساختار حفرات کنترل شده حاوی نانوذرات مختلف دی اکسید تیتانیم و بیوگلاس با اندازه ذرات میکرونی و نانومتری تولید شده و با استفاده از آزمون‌های برون تنی، سینتیک رشد بافت استخوانی بر روی آن مورد بررسی قرار گیرد. برای این منظور ابتدا قالب فداشونده با ساختار سه بعدی تهیه گردید و سپس سطح آن توسط پارافین پوشش داده شد. پس ازخشکاندن انجمادی، حذف قالب فداشونده با استفاده از آب و حلال‌های شیمیایی صورت گرفت. به منظور مطالعه قابلیت اتصال، تکثیر و تمایز سلولی سلول‌های پیش‌استخوان‌ساز موش (MC3T3-E1) از مشاهدات میکروسکوپ کنتراست فازی و آنالیز (ALP) استفاده شد. مشاهدات میکروسکوپ لیزر کانفوکال و مشاهدات بافت‌شناسی ضمن تأیید رشد سه بعدی بافت در عمق حفره‌ها نشان داد که ماتریس خارج سلولی نیز تشکیل شده است. همچنین یک سینتیک چهار مرحله‌ای برای رشد بافت بر روی داربست‌های نانوکامپوزیتی سه بعدی پیشنهاد شده و ضمن مقایسه اثر جنس داربست، اثر هندسه دوبعدی و سه بعدی نیز بر روی تکثیر و تمایز سلولی مورد مطالعه قرار گرفته است.»

نتایج این پژوهش حاکی از این بود که افزودن نانوذرات به زمینه پلیمری به دلیل تمایل بیشتر نانوذرات به تجمع در سطح، سطح مؤثر تماس ذرات با سلول‌ها را افزایش می‌دهد. به علاوه این نانوذرات با ایجاد نانوتوپوگرافی، افزایش زبری و سفتی سطح، بر چسبندگی (Cell adhesion) و تکثیر (Cell proliferation) و تمایز سلولی (Cell Differentiation) اثرگذارند. به این ترتیب علیرغم آنکه عموماً دی اکسید تیتانیم به عنوان یک ماده زیست‌خنثی شناخته می‌شود، نانوکامپوزیت‌های حاوی نانوذرات دی اکسید تیتانیم در مقایسه با پلیمر خالص، رشد بافت و تمایز سلولی بیشتری از خود نشان می‌دهند. همچنین نشان داده شد که به دلیل سطح مؤثر بیشتر، نرخ انحلال نانوذرات بیوگلاس در محیط کشت در مقایسه با ذرات بیوگلاس میکرومتری بیشتر است.

به طور کلی می‌توان گفت این داربست‌های نانوکامپوزیتی با قابلیت اتصال، تکثیر و تمایز سلولی (در کمتر از یک ماه) در شرایط برون‌تنی قابلیت ترمیم و جایگزینی بافت استخوانی را دارا بوده و خواص مکانیکی توده‌ای و نانومتری آن‌ها نیز در محدوده قابل قبولی قرار دارد.

تمجید با بیان اینکه در حال حاضر با همکاری آزمایشگاه‌های علوم پزشکی کشور به دنبال انجام آزمون‌های درون‌تنی روی مدل‌های حیوانی (موش) هستند، ابراز امیدواری نمود که استفاده از چنین فرایندی امکان تولید صنعتی با شرایط کاملاً تکرارپذیر را فراهم خواهد کرد.

نتایج این کار تحقیقاتی که توسط دکتر الناز تمجید و دکتر عبدالرضا سیم‌چی، دکتر رضا باقری و دکتر منوچهر وثوقی (اعضای هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف) و نیز با همکاری، دکتر جان دبلیو سی دانلوپ و دکتر پیتر فرتزل از مرکز تحقیقات ماکس پلانک آلمان صورت گرفته است در مجله Journal of Biomedical Materials Research A (جلد 101، شماره 10، ماه اکتبر سال 2013، صفحات 2796 تا 2806) به چاپ رسیده است.

منبع : http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/jbm.a.34584/abstract

حفاظت مبلمان از گزند آتش‌سوزی با نانوکامپوزیت پلیمری ‏(1392/11/27)

بسپار به نقل از ستاد نانو می نویسد، براساس اطلاعات منتشر شده توسط انجمن ملی محافظت از آتش آمریکا، بین سال‌های 2006 تا 2010 تقریبا در20درصد (6700 مورد) از آتش‌سوزی‌ها، سوختن روکش مبل‌ها باعث بروز آتش‌سوزی شده که موجب مرگ 480 نفر شده‌است.

پژوهشگران موسسه ملی فناوری و استاندارد (NIST) با استفاده از نانولوله کربنی پوشش مقاومی در برابر متورم شدن ایجاد کردند که می‌تواند در ساخت مبلمان و وسایل اداری به کار رود. در این روش از راهبردی شبیه درست کردن ساندویچ در مقیاس نانو استفاده شده‌است.

این گروه از این روش برای تقویت فوم‌های مبل استفاده کردند که نتایج نشان داد مقاومت فوم‌های تقویت شده با نانولوله کربنی 35درصد بیشتر از فوم‌های غیرمقاوم بوده است. از دیگر مزیت‌های این فوم پلی‌اورتانی حاوی نانولوله این است که مانع ذوب شدن و خیس شدن زیر لایه می‌شود و خود نیز در برابر شعله‌های آتش مقاوم است.
براساس اطلاعات منتشر شده توسط انجمن ملی محافظت از آتش آمریکا، بین سال‌های 2006 تا 2010 تقریبا در20درصد (6700 مورد) از آتش‌سوزی‌ها، سوختن روکش مبل‌ها باعث بروز آتش‌سوزی شده که موجب مرگ 480 نفر شده‌است.
در این پروژه محققان نانولوله کربنی را میان چند لایه پلیمری قرار دادند و سپس با آن پوشش مورد نظر را ایجاد کردند. این گروه نتایج یافته‌های خود را در قالب مقاله‌ای با عنوان Multi-walled carbon nanotube layer-by-layer coatings with a trilayer structure to reduce foam flammability در نشریه Thin Solid Films به چاپ رساندند. در این مقاله محققان نشان دادند که از این روش می‌توان برای ساخت انواع مختلف پوشش‌ها برای استفاده در حوزه‌های مختلف استفاده کرد.
در مسیر تولید این پوشش محققان روش‌های متعددی را مورد آزمایش قرار دادند که تقریبا تمام آنها با شکست روبرو شد؛ دلیل این شکست‌ عدم تحقق اهداف ذیل بود: پوشش باید تمام سطح متخلخل فوم را بپوشاند، نانولوله‌ها باید به‌صورت یکنواخت در سطح پوشش توزیع شوند و روش مورد استفاده باید به‌صورت عملی قابل اجرا باشد.
پژوهشگران از روشی رایج در رشد سلولی برای ساخت این پوشش استفاده کردند، در این روش گروه‌های نیتروژن آمینو اسید به دیواره خارجی نانولوله متصل می‌شود. محققان از این روش برای اتصال نانولوله به بدنه پلیمر استفاده کرده و در نهایت موفق شدند تمام سطح پلیمر را به‌صورت یکنواخت با نانولوله‌کربنی بپوشانند.
پوشش به‌دست آمده هم در برابر آتش مقاوم بوده و هم می‌تواند زیرلایه حساس زیرین خود را از گزند ذوب شدن در برابر گرما مصون دارد.

منبع : Layered Security: Carbon Nanotubes Promise Improved Flame-Resistant Coating

صرفه‌جویی هفت‌میلیون تنی آب با کمک پلیمرها !!!!!!!!!!‏(1392/11/16)

بسپار به نقل از ایسنا می نویسد، نخستین ماشین لباسشویی بی‌نیاز از آب که به معنی واقعی کلمه از آب استفاده نمی‌کند، می‌تواند معنی جدیدی برای «خشکشویی» باشد.

این فناوری بجای آب از میلیونها مهره پلاستیکی ریز استفاده می‌کند که لکه‌ها و بو را از روی لباسها پاک می‌کند.

شرکت Xeros، عرضه کننده این فناوری مدعی است که این فرآیند نه تنها در پاکسازی لباسها موثرتر عمل می‌کند بلکه بسیار کارآمدتر است.

بر اساس برآوردهای این شرکت، اگر همه خانه‌های انگلیس به این فناوری روی بیاورند، می‌توانند تقریبا بطور هفتگی هفت میلیون تن آب صرفه‌جویی کنند.

مهره‌های پلیمری همچنین در میزان مواد شوینده مورد استفاده برای شستن لباسها صرفه‌جویی کرده و می‌توانند تا 500 بار پیش از نیاز به تعویض مورد استفاده قرار بگیرند.

جالب اینجاست که سازندگان این فناوری در دانشگاه لیدز ابتدا قصد داشتند یک مشکل کاملا متفاوت را حل کنند.

پروفسور استفن بورکینشاو قصد داشت راهی را برای مقاومت بیشتر رنگ بر روی پارچه پیدا کند اما دریافت که این فرآیند می‌تواند بطور معکوس برای پاکسازی لکه‌ها مورد استفاده قرار بگیرد.

در طول شستشو، بیش از یک میلیون مهره پلیمری به لباسها بعلاوه یک فنجان آب و چند قطره شوینده مخصوص Xeros اضافه می‌شود.

پلیمرهای نایلونی از قطبیت ذاتی برخوردارند که لکه‌ها را بخود جذب می‌کنند؛ به همین دلیل است که لباسهای نایلونی سفید زود تیره می‌شوند.

اگرچه در شرایط رطوبتی، پلیمر تغییر کرده و جاذب می‌شود. کثیفی به میزان زیاد به سطح نچسبیده بلکه در مرکز جذب می‌شود.

پس از آنکه آب لکه‌ها را حل می‌کند، کثیفی در مرکز مهره‌ها جذب شده و در آنها باقی می‌ماند.

پس از کامل شدن چرخه شستشو، مهره‌ها از میان سوراخهای درون ظرف استوانه‌ای از لباسها خارج شده و با ورود به تلمبه لجن‌کشی مجددا مورد استفاده قرار می‌گیرند.

بنظر می‌رسد که این دستگاهها به کمتر از 20 درصد آب نسبت به میزان مورد استفاده در ماشینهای لباسشویی معمولی نیاز دارد.

آنها همچنین تنها از 50 درصد برق مورد نیاز برای تکمیل چرخه شستشو در یک ماشین سنتی استفاده می‌کنند.

این مهره‌ها از انتقال رنگ بین لباسهای سفید و رنگی جلوگیری کرده، از این رو به چرخه‌های شستشوی کمتری نیاز است.

در حال حاضر این فناوری تنها برای هتلها و ماشینهای لباسشویی بزرگ در دسترس بوده اما سازندگان در حال برنامه‌ریزی برای تولید نسخه خانگی آن در آینده نزدیک هستند.

تولید نانوکامپوزیتی برای حذف آلاینده‌های صنعتی ‏(1392/11/16)

بسپار به نقل از مهر می نویسد، پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج نانوکامپوزیتی برای جذب برخی مواد شیمیایی به خصوص آلاینده‌های رنگی موجود در پساب صنعتی تولید کردند.

ساخت نانوکامپوزیت هیدروژلی بر پایه پروتئین با قابلیت حذف آلاینده‌های صنعتی به ویژه رنگدانه‌ها از محیط‌های آلوده و بررسی میزان تأثیر نانوذرات خاک در این فرایند هدفی بوده است که پژوهشگران دانشگاه آزاد واحد کرج اقدام به اجرای این تحقیقات کردند.

از این کار ابتدا نمونه‌هایی از هیدروژل پایه و نانوکامپوزیت هیدروژل با استفاده از پروتئین کلاژن به شیوه گرمایی ساخته شدند. پس از جداسازی و خالص‌ سازی نمونه‌ها، این ترکیبات با استفاده از روش‌های دستگاهی شامل طیف سنجی زیر قرمز (FTIR)، میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) و تجزیه گرماوزن سنجی (TGA) مورد‌ شناسایی قرار گرفتند.

بر اساس داده‌های طیف سنجی، نمونه‌های سنتز شده دارای ساختار پرمنفذی بوده و در نانوکامپوزیت‌ها لایه‌های خاک مونت موریلونیت کاملا ورقه ورقه شده‌اند. همچنین مقاومت گرمایی نانوکامپوزیت‌های سنتز شده نسبت به نمونه فاقد مونت موریلونیت بیشتر است.

با توجه به اثرات سمی و زیان بار زیست ‌محیطی رنگدانه‌های کاتیونی موجود در پساب برخی صنایع و نفوذ آنها در آب‌های زیرسطحی و ضرورت حذف آنها از محیط‌های مذکور، تهیه و استفاده از مواد جاذب مناسب از اهمیت بالایی برخوردار است.

نتایج حاصل از این تحقیقات مشخص شد که نانوکامپوزیت‌های تهیه شده از قابلیت بالایی در حذف رنگدانه‌های کاتیونی برخوردار هستند و با توجه به سرعت مناسب این مواد در برداشتن این آلاینده‌ها از محلول‌های آبی می‌توان از آنها در فرایند‌های پالایش محیط‌های آلوده استفاده کرد. از مواد تولید شده می‌توان برای جذب برخی مواد شیمیایی به خصوص آلاینده‌های رنگی موجود در پساب برخی کارخانه‌ها به کار برد.

موفقیت محققان کشور در تولید مواد پیشرفته مقاوم برای صنایع هوافضا و نیروگاه‌ها ‏(1392/11/14)

بسپار به نقل از ایسنا می نویسد، محقق دانشگاه تربیت مدرس با همکاری محققی از دانشگاه هنگ کنگ به بررسی رفتار ترموالاستیک سه بعدی ورق‌های مستطیلی کامپوزیتی مسلح به نانوله‌های کربنی پرداخته و معادلات دیفرانسیل حاکم بر توزیع دما و ترموالاستیک این ورق‌ها را استخراج و به صورت تحلیلی حل کرده است.

خواص مکانیکی، حرارتی و الکتریکی استثنایی نانولوله‌های کربنی باعث شده از آن‌ها به عنوان مواد تقویت کننده کامپوزیت‌ها با کارایی بالای ساختاری و پتانسیل کاربرد زیاد در نظر گرفته شود. با توجه به این خواص، در سال‌های اخیر تحلیل رفتارهای مکانیکی و حرارتی ورق‌های کامپوزیتی مسلح به نانولوله‌های کربنی تحت بارگذاری مکانیکی در حالت دو بعدی توسط محققان بسیاری در قالب مقاله در مجلات بین المللی گزارش شده است.

به نوشته سایت نانو، با این وجود تاکنون گزارشی از تحلیل رفتار ترموالاستیک این سازه‌ها ارائه نشده است. از این رو در این تحقیق به بررسی رفتار استاتیکی سه بعدی این سازه‌ها تحت گرادیان دمایی بصورت تحلیلی و دقیق پرداخته شد.

برای این منظور، بر اساس تئوری سه بعدی الاستیسیته و با استفاده از بسط سری فوریه و همچنین به روش فضای حالت، رفتار ورق کامپوزیتی مسلح به نانو لوله کربن (FG CNTRC) که سطوح آن در معرض بارهای حرارتی و مکانیکی قرار داده شده بود، مورد بررسی قرار گرفت.

این محققان در ادامه با بررسی رفتار ارتعاش آزاد و استاتیکی این سازه تحت بار مکانیکی در سه بعد بصورت تحلیلی، به استخراج معادلات حاکم بر رفتار ترموالاستیک در حالت سه بعدی و ارائه روش حل تحلیلی این معادلات حاکم پرداخته و سپس تأثیر پارامترهای مختلف نظیر کسر حجمی و نحوه چیدمان نانولوله‌های کربنی در رفتار ترموالاستیک این سازه را مورد بررسی قرار دادند.

دکتر اکبر علی بیگلو، عضو هیأت علمی دانشگاه تربیت مدرس و محقق این طرح در مورد ضرورت انجام این تحقیق گفت: از آنجا که طراحی صحیح ورق‌های کامپوزیتی مسلح به نانولوله‌های کربنی جهت سرویس دهی در محیط‌های دمایی بالا نیازمند تحلیل رفتار ترموالاستیک آن‌هاست و تاکنون نتایجی مبنی بر تحلیل رفتار ترموالاستیک این سازه گزارش نشده بود، در این کار بررسی این موضوع تحقق یافت.

وی افزود: دقت و صحت روش ارائه شده در این تحقیق با مقایسه نتایج عددی با نتایج موجود منتشر شده در مقالات صحه گذاری شد. نتایج این تحقیق حاکی از این بود که دانسیته نانولوله‌های کربنی و نحوه چیدمان آن‌ها تأثیر بسزایی در رفتار استحکامی و نحوه توزیع دمای سازه دارد. به طوری که اثر کسر حجم نانولوله کربنی بر رفتار ترموالاستیک طولی نسبت به جهات دیگر بسیار بیشتر است.

محقق طرح خاطرنشان کرد: همچنین افزایش نسبت ابعاد موجب افزایش همه رفتارهای الاستیک حرارتی می‌شود. بدون استفاده از این تحلیل نمی‌توان به کارکرد این سازه تحت شرایط دمایی بالا اطمینان داشت، ولی در نتیجه این کار تحقیقاتی می‌توان سازه مذکور را برای شرایط دمایی مدنظر طراحی کرد.

به گفته این محقق، این سازه‌ها در صنایع هوافضا، صنایع شیمیایی، نیروگاه‌ها و مخازن تحت فشار در محیط‌های حرارتی قابل کاربرد هستند.

نتایج این پژوهش که توسط دکتر اکبر علی بیگلو و دکتر لیو از دانشگاه هنگ کنگ، انجام شده و بعنوان یکی از تحقیقات برتر انتخاب شده توسط ستاد ویژه توسعه فناوری نانو معرفی شده، در مجله Compisits Structures منتشر شده است.

لباسی که با فصل‌ها تغییر رنگ‌ می‌دهد! ‏(1392/09/25)

بسپار می نویسد، لباس جدید شرکت «کابلا» به نام ColorPhase رنگ خود را متناسب با فصول تغییر می‌دهد.
به گزارش ایسنا، گفته می‌شود، این سیستم اولین لباس استتار است که با رنگ‌ فعال‌شده توسط دما و تغییر سریع، چاپ می‌شود.
زمانی که محیط بیرون در بهار و تابستان گرمتر می‌شود، این لباس سبزرنگ است و هنگامی که دما به زیر 18 درجه سانتی‌گراد افت می‌کند، رنگ سبز درست مانند تغییر رنگ گیاهان در پاییز، به قهوه‌ای تبدیل می‌شود.
همچنین گرمای بدن، رطوبت، نور خورشید و بادهای خنک نیز می‌توانند موجب تغییر رنگ لباس شود.

فرانسه 1890
همکاری و وابستگی متقابل "چارلز تریپ" مردی که پا ندارد و "ریچارد بوون" مردی که دست ندارد!!

واقعا تاثیر گذاره ..